Trëndafili (cikël me poezi)

1.Trëndafili

Ti je si një trëndafil i bukur,në maj
Harlisur shëndeti;shpërthyes,tërë gaz
Unë të shoh dhe nuk e kam kollaj
Që trëndafilin e bukur të mos e”vras”

E “vras” dhe,mandej, e çoj në shtëpi
E “ngjallë”çdo natë duke e “vaditur”
Tani e kam vendosur mu në saksi
Dhe vetëm për mua ka harlisur…

23 janar 2005



2.Futa dorën

Futa dorën nën fustan?!
Çfarë kërkoj,moj,aman?!
Nën fustan e nën këmishë
“Lepurushen” dua,ta dish.
“Lepurushja” në fole
Është e qetë,edhe po “fle”
Ajo fle,po unë e zgjoj
Se nxjerr “pushkën” e qëlloj
Se e vë unë në nishan
A s’kam thënë që jam nopran?!
Ja i bie dhe e “vras”
Po i”vrarë” vet pse rashë?!…

25 shkurt 2003



3- Dhe...

Dhe u”derdha”me yrysht
(as mos pyesni:si a qysh?)
Si një kohë,pra:djalërisht
Por biçaku i”fildisht”
ZU dremiti pleqërisht
Elbete:made in gjysh…

28 dhjetor 2003


4.M’u kujtua mike e vjetër

M’u kjtua mike e vjetër
Dhe m’u hap një plagë e re
Nuk e them dot as me letër
Sa më dhëmb që,olele!

Se tani që unë u plaka
Më s’duroj dhe s’kam fuqi
Se të dhëmb,që thoni,plaga
Plagëmadhja-dashuri.

7 dhjetor 2003



5.Dëshira

Një buzë dua ta puth,një gji dua ta thithë
Se ika,mbarova(do sosem:i gjithë!)
Ashtu si qiriu(kullon pikë-pikë!)
Ashtu unë,fakiri,po tretem,dhe pikë!

Sepse më ha buza dhe nepsi s’më lë
O vjazë po s’të putha(mua dita s’më zë)
Se s’mbahem nga malli.lëshohem rrufe!
Ashtu siç bën djali,me zogën e re!

Fuqi vërtet s’kam(se iku fuqia)
Po jap çfarë kam,nga dashuria!
I jap unë të tëra(me erz dhe me nder)
Ç’më duhen të tëra,pa ty,o sheqer…

8 dhjetor 2003



6.Dhe tani…

Dhe tani…s’kam nga ia mbaj?
(ta hajë dreqi:kam rënë brenda!)
Sa me sy unë të përrlaj,
Aq më fort,moj,më rreh zemra!

Ti e sheh dhe kokën ul
(se përballesh me “atë”?!)
Kurse mua më zë me shkumë
Dua me shqelma ta përzë.

Ta përzë?Po s’është e lehtë
(që të dy e dimë ne mirë)
Por jam bërë unë si me fletë
Domethënë:si tyryfyl!

“Gjendja” sa vjen e rëndohet
(a më duket kështu mua?!)
Shiko,plaku kot tërbohet
Ah,t’më marri dreqi mua!…

15 dhjetor 2003


7.Një zog cicërin

Një zog cicërin mbi zemrën time
Sikur mbërdhin(me ngashërime!)
Po ç’ka ky zogu që bën ciu-ciu
Sikur “amoku”( e griu, e griu!)

Siç duket zogu nuk ka fole
Kërkon Atdhenë që e ka lënë atje.
Kërkon Shqipërinë(nga këtu,është larg)
Ndaj cicërin(kjo duket qartë)

E qan e qan dhe s’gjen qetësi
E di pse qan?Për ty,Shqipëri!
E ka marrë malli(qan e rënkon)
Ah,mallpashuari!Loton,loton…

17 dhjetor 2003


8.Ah,ç’më kënaqe!

Sa e hape gjirin(buisën manushaqe!)
Fillova të”pirin”(ah,se ç’më kënaqe!)
Dhe ta putha buzën(derdha mallin tim)
Në buzë ndjeva shpuzën(u ndeza:kaminë!)

Kohë kishim pa parë(mend shkuan aq vjet)
Mu si lumë me valë,tash vërshova vete!
Por lumit me valë,iu përgjigj një det
Të”vrava” pulbardhë(rashë “vrarë” dhe vet)

18 dhjetor 2003


9.Vullkani i shuar

Zemra jote-vullkan i shuar
Nën magmë-llava e nxehtë!
Kur ja:papritur dhe pakujtuar
Takimi:si tërmet!

Nga dridhmat magma veç u ça
Dhe llava zu dhe vërshoi
Se malli i vjetër:sa vite?Sa?
Si lumë i zjarrtë na përvëloi.
23 dhjetor 2003


10.Kur…

Kur degët e pemëve era rreh me furi
Dhe drurët përpëliten nga e ftohta
Për së largu unë vij e rri me ty
Dhe përzëmë dimrin me puthjet e ngrohta.

S’ka gjë në se dimri aty është i egër
Dhe hedh dëborë në rrugë a fryn shqotë
Ne,sakaq dhe përqafohemi dhe më tepër
Se dashuria na mban-valë të ngrohtë.

24 dhjetor 2003


11.Ti

Ti je si një pranverë e gjitha gjelbërim
Apo si një zambak i madh,i bardhë.
je si një luleborë në një livadh alpin
Ndaj mbes i nemitur,unë,plakuflokëbardhë.

Se ende ti ruan freskinë e vajzërisë
Si një lule e çelur,si një zambak ujë!
Ndaj i ngre mendjen gjithë njerëzisë
Sa dhe unë,plaku,bëhem pak rrëmujë.

Kur qesh ti,qesh e gjithë natyra
Është qeshje e ngrohtë që na hynë në shpirt
Ti je si një pranverë që përzë aq dimra
Dhe,tek shfaqesh e plotë,rrezaton dritë…

25 dhjetor 2003


12.Kështu si ti

Kështu si ti janë lulet në prill
Kur tunden flladeve tej,në lëndinë!
Ti je e tëra.e magjishme si një trill
Sa dhe unë,plaku,mbeta si lajthimë.

Pastaj,mendoj:Ç’bën djemuria
Që kullosin azat si kuajët hergjele?
E si mos i kap me ty ata magjia
Kur unë,plaku,po bëj olele!…

25 dhjetor 2003


13.Je e gjitha si mister

Je e gjitha si një mister
Që unë,patjetër,dua ta zhbiroj.
Futem sondoj(si në një”minierë”)
Po ç’”xehërorë” që fshihje,moj?!

Koraca e misterit u kris
Siç kriset e thyhet një xham
Me”sondë” në dorë(zë dhe”psonis”)
Unë “zbuluesi” me nam…

26 dhjetor 2003

14.Edhe…edhe

Edhe ikën,edhe vjen(dhe më fut në dyshim)
Kësaj vazhdën kush ia gjen(si një fjalë medykuptim)
Edhe do,edhe nuk do(a vazhdohet vallë,kështu?)
Qejf ke,qejfi ta do(po mëdyshesh:ububu!)

Më s’duroj e përdor”dhunë”(e të putha,kur s’e prisje)
Pse,-më the,-prisje nga unë?(më pastaj:vu”kallaisje”…)

26 dhjetor 2003


15.Ç’do të ndodhë?

Ç’do të ndodhë,po të putha
Po të putha,kur s’më lë?
Por përgigje s’më jep çupa
(domethënë:s’do ndodhë asgjë!)

Se kuptohet që veç hesht
E përgjigje nuk më jep
Epo unë nuk jam i “leshtë”
Dhe puth buzën që “s’ma jep”

Pastaj,ja:seç bëj më tutje
trendafil.jpg (se njësoj do marrë”dënimin”)
Ju kam thënë jam mbushur huqe
(kur ke huqe,s’pyet për”çmimin”)

Natyrisht, që nuk kënaqem
veç me puthje(bëj më tej!)
Për kështu unë fare s’mbahem
(dhe çfarë”ndodh”:nuk “rrëfej”…)

28 dhjetor 2003

Shkruar nga Përparim Hysi
Dërguar për ”peshkupauje” më 11 korrik 2007

3 Komente »

1.
Lumja thotë:

13 Korrik 2007 @ 11:21 am

I papame je Papi.
I lexova te gjitha dhe me pelqyen.
Eshte e kendshme se poezite e tua te dashurise jane shqiptare, jo se jane ne shqip, po se e percojne gjithe temparamentin, nervin, pasionin alla shqiptar, percojne natyren, ajrin, lulet, diellin e shqiperise. Te gjitha keto i gjej tek poezite e tua.
Tek i lexon te duket sikur ke dale ne nje mengjes te bukur me diell buze detit
2.
Perparim Hysi thotë:

13 Korrik 2007 @ 1:49 pm

Lume!Te faleminderit!Zakonisht,i kendohet asaj qe te mungon me teper.Dhe une kam arsye qe t’i kendoj dashurise.Se pari,gati po”percillem” dhe se dyti,se jam larg Shqiperise kam,thuaj,7-vjet.Dhe 7-vjet ne kete moshen time kane pak a shume ate “kuoten” e viteve te drites.Nga ana tjeter,falenderoj edhe Blendi Salen qe ka illustruar poezite emia me ate trendafil te zgjedhur per merak.
Perparim Hysi,13 korrik 2007
3.
e.T thotë:

13 Korrik 2007 @ 7:03 pm

Te kendshme te gjitha.

Penelopa e Fierit! (Tregim)

Tregim

(kujtimit të pianistes së madhe, Maria Rafael)

Ndodhka që dhe mitet, si dhe historitë, vijnë dhe përsëriten. A s’qe Penelopa, gruaja e Odisesë (më dinakut që njeh historia, një mit?) Një mit i mirë, në fund të fundit, ku persenofikohej besnikëria proverbiale e një gruaje fisnike. Dhe kur thuaj Penelopa për një grua, zëre se i ke thënë të tëra. Se tek gruaja, të paktën për psikologjinë tonë, mbi të gjitha shikohet ndershmëria; apo ca më saktë: besnikëria ndaj burrit, me të cilin ka ndarë kurorën. Dhe venë dhe nga venë historitë dhe prapë ndërsillen tek më besnikja: Penelopa. S’do merrem me historinë e Penelopës së Odiseut, se kjo dihet tashmë nga kushdo. Por do t’ju tregoj për Penelopën tjetër, për Penelopën e Fierit, e cila, për fat të keq, së afërmi ka një vit që është ndarë nga jeta.
* * *
Ka qenë viti 1961, kur tenori dhe skenaristi i Teatrit të Operës dhe baletit në Tiranë, Stavri Rafael dhe i vëllai i tij, majori i Shtabit Qendror të Mbrojtjes lokale Kundrajrore, Thoma Rafael, duke mos duruar trysninë e rëndë politike (po frynin erëra dhe më të ftohta se nga ato të pasçlirimit) vendosën të çanin klonin e zi, për të ikur në perëndim. Nje besëfikur ( e ku numëroheshin ata?) i hëngri në besë dhe i arrestuan në Lin të Pogradecit. Thoman, si ushtarak, e pushkatuan (kish”shkelur” betimin e ushtarakut?! ) dhe Artistin Stavri Rafael e dënuan me 25-vjet (s’kishte dënim më të gjatë në ato vite) . Këtu merr shkas edhe historia e Penelopës së Fierit:
“Një grua e bukur hungareze, një artiste, mjeshtre e lojës në pianoforte, u çapit tok me ne për nja tre dhjetëvjeçarë të gjatë, në rrugën shqiptare të mundimeve. Ajo zbriti në Shqipëri në një ditë të kthiellët, ashtu e re, e freskët, pështjellë ngrohtë nga dashuria e të shoqit shqiptar, bashkënxënës në konservatorin e Budapestit. E ndoqi pas siç ndiqet shoku i jetës, si në traditën e tërë vendeve të qytetëruar. “
Këto fjalë që kam vënë në thonjëza janë të bashkshokut të saj, të halleve. Të halleve dhe të punës, njëkohësisht. Janë fjalët e të madhit Pëllumb Kulla (kush më mirë se ai mund ta njihte?) , fjalë që i ka shkruar kur mori vesh vdekjen e papritur, të asaj: Penelopës aliaz Maria Rafael.
E dëbuan nga Tirana të shoqen e Stavri Rafaelit dhe e sollën në Fier: Në krahë kishte të birin e vogël, Adin. Ne, fierakët, qemë mësuar me këta të”sjellë” se, duhet thënë, Maria Rafael as nuk qe e vetmja që u internua në Fier (ajo, si të gjithë ata që vinin si të tillë, gati kishin të shkruar në ballë: damkosjen si armiq të partisë, pushetit popullor) kish edhe gra të tjera të huaja (sidomos ruse) por, hungarezja Maria Rafael, me të vërtetë, ka qenë një përjashtim.
Për 25-vjet ajo e priti me një devocion të rrallë të shoqin. Tek shkruaj për të, më vjen ndërmend, se diku në një vend shkëmbor të Amerikës rritet dhe një bimë e rallë që quhet Agavita. Kjo, agavita, çelë lule pas 25-vjetësh dhe rron e gjallë vetëm me vesën e pakët e atij terreni krejt të thatë. Dhe Maria Rafael e priti të shoqin për 25-vjet me radhë, duke e takuar atë pas telave me gjemba, kudo që e vuajti burgun. Dhe në se agavita, ushqehej me vesë, Maria Rafael ushqehej me shpresë.
Dhe çuditërisht, megjithëse nuk reshperonte me asnjeri, ajo, megjithatë, fitoi zemrat e gjithë fierakëve. Sikur të kishe mundësi të bëje një plebishit, edhe në atë kohë të frikëshme, jam plotësisht i bindur, se ajo do të votohej unanimisht si një grua fisnike, unike dhe e paarritshme. Me një bukuri fine, me një heshtje proverbiale (me askënd nuk komunikonte: për arsye të kuptueshme) ajo gjithmonë të imponohej që në distancë. Në punë (në shkollën e muzikës apo në Shtëpinë e kulturës së qytetit) ishte e përpiktë si një sahat zviceran dhe, sa mbaronte punën, kthehej atje tek hyrja e saj. Dhe kishte vetëm një shok: të birin që u rrit mes vuajtjesh.
Nxënësit e donin se ajo vinte zemrën e saj mbi piano. Dhe qenë të shumtë ata që fituan konkurset e shkollës së lartë të muzikës në atë kohë aq të vështirë. Më kujtohet, veç tjerash, se kur shkova të interesoshesha për time mbesë që kish mbaruar të mesmen për piano me mësuese Marian, dhe takova Profesor Robert Radojën, ai më tha: -A, nga Fieri është?Po ajo është nxënëse e Marias! Po Maria është e vetmja pianiste në Shqipëri me kualifikim të lartë. Mjeshtre në llojin e vetë. As mos ki merak, -më tha Mjeshtri. Dhe vërtet: ime mbesë fitoi (dhe s’qe evetme) dhe, pasi mbaroi konservatorin me të madhen tjetër, zonjën Çashku, sot është pianiste në një shkollë italiane. Por këtë detajë e solla jo për illustrim dhe aq. Por më kujtohet, se kur u kthye ime mbesë nga konkurimi, pashë mësuesen e saj të qante. Qe Maria Rafael që qante. Dhe në këtë qarje kishte edhe dhëmbshuri prej nëne, por edhe sadifaksion të heshtur të një pune të mohuar. Me punën e saj ajo i qe imponuar tërë Fierit. Dhe nuk di, pse ndërsa shkruaj për Marien, tak dhe më rrëfehet i ngjashmi i saj siamez. Ky siamezi me të cilin me ngjetë Maria nuk është tjetër, po një mësues. Për këtë mësues flet shkrimtari francez, Henri Barbys. Mësuesi quhet Baltemoro Sori. Punonte në një fshat spanjoll aty, pas viteve’20 të shekullit që kaloi. E kishin me sy të keq si shteti, ashtu dhe kisha, inkuizicioni që kontrollonte dhe shkollat në Spanjën e asaj kohe. Kurse mësuesi punonte me aq përkushtim, sa jo vetëm nxënësit e donin, por dhe prindërit e atij fshati të madh. Dhe aq mirë punonte dhe sillej, sa fshatarët e donin dhe e respektonin. Dhe kishin arritur të gjithë në një përfundim: po të qëllonte që ky, Baltomero Sori, të vinte qoft edhe njëherë të vetme vonë në punë, fshatarët do të thoshin: -Jo, nuk është e mundur. Nuk ka ardhur vonë ai, por orat tona nuk janë në rregull.
Në të tillë përfundim do të arrinin dhe fierakët për Marian. Dhe, kur në prag të përmbysjes së dikaturës, Stavri doli nga burgu (njësoj si Agavita) Maria e bukur si një tulipan i bardhë çeli përsëri. Në krye të vitit u bënë me çupë. Sa u hapën portat për emigracion, ajo familjarisht iku në Hungari ( nga ishte) së bashku me Adin (të martuar tashmë) me çupën e vogël e Stavrin e saj të dashur të cilin, mjerisht, burgu e kisht tkurrur, por s’i kish humbur vitalitetitn.
Dhe, andej, i mbante lidhjet me ish-nxënësit e saj. Kur e pyeta në telefon para një viti time mbesë në Itali për Marien e bukur dhe fisnike, më tha: -Ka vdekur, pasi kish pësuar një shok cerebral. Më erdhi aq keq sa sikur kisha humbur një njeri të familjes. M’u dhimb dhe, ndërsa po bëja gati të shkruaja, pashë që kish shkruar Pëllumbi. Pëllumb Kulla, regjisori, aktori, shkrimtari, bashkëshoku i saj i halleve. Pëllumbi që kish ardhur për të vuajtur”kalvarin” e luftës së”kllasës”, por që i solli buzëqeshjen e madhe jo vetëm Fierit, por, pa e tepruar, edhe Shqipërisë përmjet estradës së Fierit që e ngriti në apogje. S’më mbeti po të bëja një shtesë time mbi atë artikull të Pëllumbit. Turqit thonë: “Pas kasavetit, ka selamet! “.
Bashkia e Fierit, për punën me përkushtim të Maria Rafaelit i ka dhënë asaj titullin”Nderi i Fierit. “E meritonte dhe, po të ishte se dëgjohej zëri i arsyes, asaj shkollës së muzikës që sot mban emrin e të madhit Jakov Xoxe, ishte mirë t’i vihej emri i saj. Se aty punoi jo pak po gati 30-vjet. E sa për Jakovin e madh, . emri i tij imerituar le t’i jepet, ta zëmë Universitetit Myzeqeja që qeveria e ka patur në program për ta ngritur. Së afërmi, Penelopa e Fierit aliaz Maria Rafael ka njëvjetorin e vdekjes. Paqe mbi varrin e saj atje në vendlindjen e saj! Amen! . . .

~~~

Pianistja

Maria Rafaelit
I vendose gishtat e brishtë mbi tastierë. . .
Ç’brengë të mundon, Maria Rafael?!
Mos për Stavrin mendon që e ke, larg, në burg
A për Adin e vogël që do rritësh me mund?!

Ti rri mbi tastierë e s’di çfarë do luash
Ndoshta Moxartin, Listin a ndonjë “valc”
Një çast mendohesh dhe gishtat po lëvizin
Melodia zë derdhet (mendimet terratisin)

U duk sikur kabineti u mbush plot me diell
Se diell sillje në piano, e bukura Rafael!
Ndërsa nxënësit të ndiqnin (por ç’kanë, O zot?)
Lotojnë me mësuesen: brengën e ndajnë tok!

Ke ikur nga Shqipëria, ke ikur dhe nga Fieri
Po Fieri s’të harron, Maria Rafaeli!
Tërë jetën tënde punove me përkushtim
Sa të gjithë fierakët të kujtojnë me adhurim

8 mars 2001


Ikja e “kometës”

Kujtimit të Maria Rafaelit

Këtë grua”mëkatare” e sollën në Fier
Na ishte”trdhëtare”: drejt dhe nëFerr!
Kujdes se është”armike” (të shihet me kët’sy! )
“Armikja” u bë mike (rrezatonte veç urtësi) .

Sado që qe qiellore (bekuar qe nga Perëndia)
Qe aq tokësore, sa thirrej Shën Maria!
Punoi me përkushtim, si të qe sahat
E kujtojmë me për mallim, këtë grua zemërartë!

Kur mora vesh që ka ikur, ka shkuar nga kjo jetë
Ndjej në trup një të dridhur, sikur kam korent.
Aq dhëmbjen kam të madhe nga ky lajm të zi
Vdekje je bastarde që more të shënjtën Mari!

Qe e bukur si kometë, dhe e bukur iku, shkoi
Në zemra për jetë, do rrojë, Maria, do rrojë!
Kometat a s’kthehen (vallë, kthehet dhe Maria?! )
Zemrat tona shkrehen edhe qajnë nga dashuria.

26 shtator 2006

Përparim Hysi për ”peshkupaujë” më 21 qershor 2007

Poezi - Lirika të një plaku

1.Më dehu aroma jote

Ç’më dehu,ç’më dehu aroma jote
Që kishe si lule sot,në mëngjes,
Më dehu si erë prej kulloshtre
Se era e kulloshtrës më ndez.

Më ndezi mua zjarr e flakë
I ndezur,i tëri rashë mbi ty!
Po flakës iu përgjigje me flakë
U dogjëm,u “falëm” të dy…

30 maj 2001


2.Topuzi i flokëve

Topuzi i flokëve pas qafës
Më qëllon mua drejt e në kokë!
Mendja,nga goditja,vjen anës
S’e di,s’e di a ngrihem dot?!

Sytë i kam ngulur mbi topuz
Kam frikë mos më godit prapë?!
Tani me sy më shtie me”Obuz”
Dhe digjem të dy në flakë

Pas flakës çdo gjë bëhet hi
(po ne të dy qenkemi gjallë?!)
Unë,po dihet,jam Gjergj Elez Ali
Ti,sigurisht,shtojzovallë…

30 maj 2001


3.Zbërthyer…

Zbërthyer pullën e bluzës e të feks si dardhë gjiri
Pak unë sytë i hedh bluzës,porse syri mbetë tek gjiri?!
Se s’duroj,jam i babëzitur,se kam kohë pa ngrënë “dardhë”
Ndaj po rri si i goditur( sa vë gojë tek gjiri i bardhë!)

Dua të mbushem pak me frymë(të fitoj unë energji)
Se jam bërë,i tëri,tym(dua të pi,moj,dua të pi!)
Sa shoh gjirin e zbuluar që më shfaqet porsi dardhë
Më hip nepsi,jam”urtuar”(e kafshoj:tak shpirti m’u ngjallë…)

30 maj 2001


4.Më thotë një zonjë

Eh,-më thotë një zonjë mua,- e kam çupën unë të bukur?
Ke parë zonja u”tërbua”:si t’më pyesi për një kukull!
Sepse çupa s’është e vogël,po me këmbë në yzengji
Mua më vjen mendja rrotull( t’i përgjigjem:hiç nuk di!)

I bëj bisht kësaj pyetje(e kaloj si me marifet?!)
Çupën e shikoj me vërejtje(është si Miss i vërtetë!)
Porse zonja krejt si djalle(ma bën pyetjen,mua,sërish)
Më kujton një kohë me malle(kur u deshëm”miturisht!)

Aluzioni qe i shprehur(si për mua dhe për atë)
Porse pyetja më ka”dredhur”(diçka fshihej nëpër të?!)
Sepse zonja i bie pragut( të dëgjojë më mirë,tash,dera?!)
Vallahi që mua,plakut,seç m’u duk që erdh pranvera…

26 maj 2001


5.Në se…

Në se kokën kam me thinja,në se vërsa po më ikën,
Ku ta dija?Ku ta dija që dëshirat nuk m’u fikën?
Por,përkundra,mbushem det(mbushem det e det me valë)
Bëhem unë ashik vërtet,sikur ja dhe u bësh djalë.

Se kur shoh një dallandyshe(dallandyshe sqepgërshërë)
E kthej ndryshe,e kthej ndryshe(lëshoj çika,unë,i tërë)
Si një bletë që zë roit(e kërkon gjëkundi zgjua)
Dashuria më godit(ah,t’më marri dreqi mua…)

26 maj 2001



6.Ah,fustani i zi!

Ah,fustani i zi,që sot paske veshur!
Sa mirë që të rri(kush ta paska qepur?)
S’di në e ke veshur për modë a për hall
Në e ke për hall,hallin vetë e marr.

Dukesh shumë e bukur,si të jesh perri
Bëj që të largohem,mendja mbetë tek ti.
Se të them të drejtën,dukesh si një Miss
Ah,fustani i zi,ç’po më kokoliz!…

2o maj 2001


7.Një zonjë

Një zonjë që shërben në klub
Më ndez si zjarr me sytë e saj
Dhe krejt pusullën unë e humb
sado plak,s’e kam kollaj.

Kjo zonjë fine ka plot hire
Më ndez si prush me sytë si dritë!
Po unë s’kullos dot n’ato”çaire”
Se më s’kam dhëmbë dhe jam “i mpitë”

Një zonjë që shërben në klub
(jo,po kush është?Sa kurreshtarë!)
Ç’ju duhet juve,kur unë po humb
Më “qani” hallin se jam për t’u qarë…

24 korrik 2001


8.Ma zgjate lulen

Ti ma zgjate lulen mua
Më the:-Merri pakëz erë!
Jo,-të thashë,-nuk e dua?!
Të dua ty që je pranverë!

Jo se lulet nuk i dua
Dhe ato,moj,s’i bëj hasha!
Porse ty,moj të dua
Kur ka dasëm,s’shkoj për shkarpa…

18 maj 2001


9.Edhe Zoti

Edhe Zoti lart mbaka pak hatër?!
Se nuk ka se si(ty si të ka bërë!)
Mbledhur bukuria(ku është e ku s’është)
Bobo syri yt(ah,çfarë syri është!)

Pale faqa jote,e butë kadife
Trupi yt i hollë(sjell si në gone!)
Epo kjo s’durohet(vallë,jam prej guri?)
Ndaj ndodhi”hataja(iku nga unë burri…)

17 maj 2001


10.Cigania

Cigania me sy të zesë si qymyri
S’e di as vetë që ne zemër më hyri.
Në zemër më hyri,nga zemra s’më del
E shoh me sy dhe gojën s’e çelë.

Pra,gojën s’e çelë sikur jam mehit
Mos di kjo,cigania,gjë nga “magjitë?!”
S’ka si është ndryshe,më”vrau” me të parë
Pa pikën e turpit,pas saj bredh manar.

Po ju pse çuditeni?Po bredh pas ciganes?!
Pa shiheni me sy e të vjenë mendja anës!
Sa syrin ulli ta ngulë si shigjetë
Të vdekur të lë!Të ngjallë,në do vetë…

14 shkurt 2002


11.Pa “shaka”

Mirë llërët jashtë(gjoksin pse zbuluar?!)
Apo më fut djallin,mua,për t’më ngacmuar?
Po fundi i shkurtër,pesë pëllëmbë i çarë?!
Unë po jam “dritëskurtër”(afrohem për të parë?!)

Të tëra i pashë(asnjë çikë s’u nginja)
Dhe më zuri etja(më dhe gjinë ta pija)
Më hipi fuqia,u bëra me krahë!
Pas”pirjes” dua”ngrënie”(e kam pa”shaka”…)

14 shkurt 2002

Përparim Hysi,dërguar për ”peshkupaujë” më 9 qershor 2007

Poezi te derguara tek peshku

Jam

Jam si t’më kesh hedhur ujë të ftohtë mbi shpinë
Se shpirtin e kam akull?”
Po të mos shoh sivjet Shqipërinë,
Do t’më gjeni shakull…

24 mars 2004


Një gazëllim

Një gazëllim i pamat shihet në sy
Fytyra shndrit si vezullim rrufeje
E gjitha je si një mrekulli
Ndaj,dhe unë,mbeta pas teje.

30 mars 2004


Ti

Ti je për mua si një shpresë e dhimbshme
Apo si një hare misterioze,e mjegulltë.
Nuk di se ç’pres nga kjo shpresë e dhimbshme
Po shpresoj të zbardhë këtë”çast të errët”.

6 prill 2004


Medititm

Me mend kam ardhur në kopshtin tënd të vashërisë
Dëshirat i kam lëshuar azat:ua hoqa kapistallin!
Dhe ndjej të më hidhet zemra prej dashurisë
Si dikur,djalërisë, aq sa nuk e mbaj dot mallin.

10 prill 2004


Kaq?!

Një dëshirë kaq!Kaq e kaq e kam
Sa të shihja:aq dhe ia bëja”bam!”
Sa gati po plas,aq dhe mall kam
Më prit,o ti gaz,se plasa,aman!

9 prill 2004

Perse

Rrufenë që kishe në sy
Të gjithën mbi mua e shkarkove.
Më dogje,më bëre hi
Përse?Përse më shkrumbove?

9 prill 2004


Në do

Në do porttretin tim aktual?
-Nje qen i rrahur me bisht në shalë!
Ky pra është,tani,i imi portret
“Vizatuar” nga kurbeti doravetë.

9 prill 2004


Ah,ky shi!

Ah,ky shi që bie papushuar!
Një kohë tjetër më sjell ndërmend
Kur nëpër shi,të dy të përqafuar
As pyesnim për shiun(se kishim vënë pendë)

12 prill 2004


Ata sy

Ata sy aq të bukur(s’i kamë parë,moj,asgjëkund!)
Ku i”vodhe”,o moj flutur,se i pashë e tani s’mund
S’mund të rri fare i qetë(iku,iku nga unë gjumi/!)
Ata sy dhe qiell dhe det,po s’i putha,më erdh fundi.

12 prill 2004


Askush

Askush s’m'i hedh më sytë tani
Akush: e kush pyet për një plak?
Ah,sa e keqe je,o moj pleqëri
Vajtoj i brengosur si sakat.

prill 2004


Kur ike ti

Kur ike ti,sikur ra planeti!
Dita u nxi(krejt si eklips!)
Aq keq e ndjeva veten unë,i shkreti,
Sa ngriva!Gjithësia-apokalips!

15 prill 2004


Kur do vish?

Kjo pyetje po më ha çdo ditë egërsisht
Sa ngre telefonin:-Hë,kur do vish?
Dhe unë u përgjigjem:-I do qorri sytë?
Tani kuptohet(më prit,veç më prit)

15 prill 2004


Intimitet

Trupi yt-valë i ngrohtë
Siç është dita tek ne në gusht!
Ç’të them?S’di a e arrij dot
Seç pashë,kur rashë mbi ty palmuç…

16 prill 2004


Në Stari Bucks

Një trup fin,i derdhur për sfilatë
Dy sy më përpinë(ah,ç’hoqa atë çast!)
Pse-thashë,-më mundon?Ç’ma sjellë përballë?
Ilaç që shëron,do të”pi” dot,vallë?!…

15 prill 2004


Kindat e fustanit

Kindat e fustanit t’i ngriti era
Mu si krahët e një shpendi të trëmbur
Unë shoh… dhe më zënë të”prera”
Ç’pashë?Mbeta si i lënur…

18 prill 2004



Je si lule

Shëndeti yt i harlisur,tregon se je lule n’shpërthim
Ndaj mendja ime ekrisur,kaptoi pas tej si n’harrim!
S’do mend që u”harrova”,mendja nga unë iku
S’ka gjë dhe n’u harrova,sa lulja mua më”fshiku”

20 prill 2004


Si ujku

Ashtu si ujku i”zbutur” që e ka mendjen nga pylli
Ashtu dhe unë mendjen e kam veç në Shqipëri.
Aq mall kam,sa plagë m’u bë mua shpirti
Dhe jam gati sa t’ia thërres me oi…

22 prill 2004


Shkëlqimi i syve

Shkëlqimi i syve të mrekullueshëm
Më jep një dhëmbje shpirtërore të thellë.
I dua,i dua ata sy të mrekullueshëm
Se zemrën dhe shpirtin m’i shpove si turrjelë.

22 prill 2004


S’kam faj

S’kam faj në të”vrava!(të”vrava” nga frika)
Jam me flokë të bardha(kam frikë nga”korita”(1)
Erdhe më ngacmove,erdhe më the:plak!
Unë pushkën e nxorra dhe e zbraza”fap!”
1.turpi

24 prill 2004


T’i hoqa rrobat

T’i hoqa rrobat një nga një?!
Dhe hasa në një venus?!
PO më thuaj:-Ç’i doje rrobat më,
kur bashkë ramë në”pus?!”

26 prill 2004


Të gjithë

Të gjithë e rrahih gjoksin:moralistë të kulluar!
tek secili shoh”karagjozin”(gati për të blasfemuar)
Bërtasin për moralin,por ja që tundohen!
Secili ka”djallin”(për shënjtin betohen!)

3 maj 2004


Tani

Tani”ngopem”dhe me”erë”
Se stomaku nuk”tretë”mirë!
Më ngjan vetja si beterr
Pleqëri,je djall me brirë.

5 shtator 2003


Ato shkallë

Ato shkallë do t’i ngjis,do t’i ngjis me një frymë
Se nga malli sa s’kuis(kam marr flakë e po nxjerr tym)
Domethënë jam si në mjegull(sa zë eci kuturu)
Veç aty unë bëhem qefull(mall,o mall,Ç’më bën kështu?!)

4 nëntor 2003


I “ndryshkuri”

Është i”ndryshkur”,(thoshe ti për një koleg)
Po një ditë u zunë “gafil”(me atë tet a tet)
Për të”ndryshkurin”the që ishte”djall me brirë”
Se unë e dija”të ndryshkur”,po më”kallaisi”mirë.

20 qershor 2001


Letër koleges

(Lexuar para kolegëve)

Ballë për ballë me mua,sytë mban nga Vilsoni (1)
S’të bën gjë Xhorxh Bushi,ruhu nga Klintoni?! (2)
Nuk kish “faj”Klintoni(flirtoi me Monikën)
“Teveqel” jam unë që kam frikë Sikën. (3)
1.Koleg
2.XHorxh Bush-senjor
3.Ime shoqe.

25 tetor 2000


Si pula shqirake

Pulën shqirake s’e zë gjumi,
po s’pa n’ëndërr sikur s’ha grurë!
Edhe mua nuk më zë gjumi
Po s’pashë Shqipërinë që e kam lënë që kur…

15 nëntor 2001


Susta e fatit

Susat e fatit m’u hap shumë(më vërviti goxha larg)
Edhe pres,i ziu unë,që të mblidhet,t’më kthej prapë.
Po s’u mblodh dhe ndënji hapur dhe më la këtu ku jam
Do më gjeni me buzëplasur(dijeni që ia kam bërë”bam!)

27 mars 2001


Mbi hamak

Mbi hamakun prej rrjete,unë tund mbesën
Përballë,mbi hamak,po tund çupën ti.
Gjumi të vegjëlit i zë si mbi djepe
Ne shikohemi,buzëqeshim,por çfarë”tundim” me sy?!…

8 prill 2001

Përparim Hysi,dërguar për”peshkupauje”më 11 maj 2007

Poezi me kater vargje ...vazhdon

Rend?!

Rend pas teje?E kam kot!
Çfarë dua tek e fundit?!
“Pushka”ime s’mban barot
“Lagur”është”foleja e plumbit”
15 dhjetor 2003


Në mbeta

Në mbeta idealist i pandreqshëm,
Në këtë botë të kredhur me allishverish
Them në botë ka plot njerëz të ndershëm
Se sharlatanët numërohen me gisht.
2 nëntor 2003


Kam “kullotur”

Kam kullotur kalin e sevdasë
Si një kalë arab,i palodhur!
Tani që po i afrohem”Saharasë”
Dihet që s’vdes,po do bie i”ngordhur”

22 nëntor 2003


Ne

“Ne ishim lindur për dashuri e besim
dhe jo për shkatërrim.”
ESENIN
Ne s’kemi lindur për dashuri e besim!
Ne kemi lindur vetëm për shkatërrim?!
Shkatërruam çdo gjë(me gene satanaj)
Nuk shtoj asgjë më… dhe vaj,e vaj,e vaj…
20 dhjetor 2003


Ligësinë

Ligësinë nuk e pres në heshtje.
Në sy të ligën e mbështyj.
Mos prit,o i lig,nga unë buzëqeshje,
se tek hipokritët nuk hyj.

23 dhjetor 2003


Kur pija cigar

Kur pija cigar,kujtoja
se vrisja me të mërzinë?!
E thithja mirë e mirë,gulçoja
Dhe veç dogja me të mushkërinë.

26 dhjetor 2003

Po

Po t’ma çani zemrën,nuk ka më gjak
Se është venitur dhe mezi regëtin.
Që ndodh kështu,ka dhe një shkak
Regëtin nga malli për Shqipërinë.

20 mars 2004


Ato puthje

Ato puthje me drojtje dhe frikë?!
Sikur na përtërinin(ta themi açikë)
Seç kishin me vete(të bukur,të fshehtë)
Dhe,sado të frikshme,kumbonin jetë.

20 mars 2004


Jam

Jam si t’më kesh hedhur ujë të ftohtë mbi shpinë
Se shpirtin e kam akull?”
Po të mos shoh sivjet Shqipërinë,
Do t’më gjeni shakull…

24 mars 2004

Poezi nga Përparim Hysi

Mokrra

Mokrra ime e poezisë zë e bluan,e bluan veç vargje
Në tepsinë e vjershërisë,unë hap brumin e një magje.
Magja ime është vet jeta,mbushur halle e gëzime
Dhe kështu gatuhet vjersha(herë me gaz apo ankime)

Porse mokrra veçëse bluan,nuk pushon si gur mulliri
Nëse vargu del nopran,diku keq më pa mua syri.
Edhe mielli del i hidhur,edhe vargu krejt kështu
Për asgjë nuk kam shpifur(më gjykoni,lexues,ju!)

Nëse mielli del i bardhë(dalë nga grurë kuturli)
Vargu im këtë radhë flet,këndon për dashuri
Dashurisë i kam kënduar si me duftet e një plaku
Se ,tani,që jam moshuar,shtohet ca më shumë meraku.

27 maj 2004

~~~
Për çdo poezi

Për çdo poezi që shkruaj,
Unë datën vë përbri!
Më duket ditar mbaj
Mbaj ditar me poezi.

Dhe ta dini:më ka rdhur keq
Që një nga librat e mi
Botuesi,harroi për dreq
Datat për ato poezi.

Do të thoni:-Mos është kjo tekë?
Tekë siçka çdo krijues në botë?!
Jo. Jo: nuk është hiç tekë!
Por dua të them: s’kam ndënjur kot.

28 maj 2004

~

Mërzia dhe dëshpërimi

Mëria dhe dëshpërimi kanë rënë në ujdi
Që shpirtin tim ta brejnë si mola që ha trarin!
E shoh që”komplotojnë”(ndryshe s’ka se si?!)
Se nuk kam si e shpjegoj dot mallin,

Që po më bren nga brenda pak nga pak
Gër-gër me të njëjtën aritmi siç bën mola.
Më griu,më griu malli(s’duroj,se jam plak!)
Aq mall kam sa si grushti u mblodha.

Është malli për vendin(mbi gjithë dashuritë!)
Që më bren nga brenda(pak nga pak po më ha!)
Ndaj shijnë me mua(dëshpërimi dhe mërzitë)
Dhe kuptohet pse nga mola bie gjithë ai tra…

31 maj 2004

~

S’mund

S’mund t’i laj duarët si Ponc Pilati
(se faj nuk kam patur në kët’botë?!)
S’kam si e mohoj:jam me faj,i ngrati
Kur vendin e lashë në këtë moshë?

Nuk është gabim,por plotësisht faj
60-vjeçari zë kërkon Edenin?
Ndaj si Ponc Pilati duarët nuk laj
Ju që e lexoni,për dëmin:shihni”nenin…”

3 qershor 2004

~

Autoportret

Një burrë,pakësa,i ngjallur
Lëre mos e nga:sa shëmtaraq!
Se jeta me shkop më ka rrahur
Dhe ja portreti im:sakaq!

Sytë po e humbin shikimin
Në kokë ka filluar dëbora.
Në shpirt sikur kam gjithë njerëzimin
Rrebeluar me padrejtësitë në kohëra.

10 gusht 2004

~
PLeqëri

Shih me sy e plas me zemër
Lëre,mos e nga!
Pleqëri,më je si shëmër
Mortja që s’të ha!
Neps ke,po s’ke fuqi
Fuqia të la!
Është t’ia marrësh me oi?!
Më keq,jo:nuk ka!
Iku koha e florinjtë
Djalëria shkoi!
Ndaj mos var a mblidh turinjtë
“Tapitë” shko,dorëzoi!
Vate vapa që me gushtin
More derdimen!
Kot me bukë zë ha turpin
Kot që leh si qen!
Leh si qen e bën ham-ham
Se dot s’të kafshon
Se nga jashtë hiqesh azgan
Brenda:si kufomë…

4 tetor 2004

~


Një ashëme

Një ashëme mu si xhinde
M’u kumbis!
M’i ka qepur sytë keqas
Nuk lëviz!
Më ka ngrirë,më ktheu në gur
Kjo ashëmja
Mua,tani,një goxha burrë
Më la mëndja!
Më la mëndja,shkoi e iku
Mori brinjën!
Kjo ashëmja keq më piku
Më la hijen…

23 mars 2005

~ Përparim Hysi, dërguar për “peshkupaujë” më 27 prill 2007

Komente tek peshku pa uje:

paolo thotë:28 Prill 2007 @ 1:34 pm

Muy buena, como siempre. Maravillosos colores !!

akull-naja thotë:28 Prill 2007 @ 3:39 pm

Perparim, asaj te fundit ia degjova dhe muziken! Duam prape! :)

e.T thotë:28 Prill 2007 @ 4:20 pm

me ndjenje. te tera.

Zana thotë:28 Prill 2007 @ 4:46 pm

Ashiku ,ashik mos qofte
Rafte nje pike e e pikofte…
Itash e ve firmen me m’ardh ishtu pleqnia…Ka lezet…Gjithça n’vend te vet

adriatik thotë:28 Prill 2007 @ 7:41 pm

Me qetesove Papi se me kishte hypur gjaku ne koke prej atij KOKOSIt.
Mu duk sikur u futa ne pyllin e gjelberuar pasi piva ujin e ftohte te Gurres se Himos. Faleminderit per kete kenaqesi rinore qe solle ne “peshk”. Nga deshira per te thene dicka nga arsyeja e emocioneve flladitese te poezive tuaja, po sjell nga kujtimet e rinise pak vargje te Saadi-ut.
O Saadi me thone shoket
Ngrije tenden tek Lulishtja
Terndafili qe une dua
Nuk e ka Terndafilishtja. - Mos ka qene dhe ky Saadi-u emigrant?

emigrant thotë:28 Prill 2007 @ 8:06 pm

bukur, Papi! Flm ne vecanti per “ashëmen”; po ashtu “pleqëria”;

Vecoj:

Është malli për vendin(mbi gjithë dashuritë!)
Që më bren nga brenda(pak nga pak po më ha!)
Ndaj shijnë me mua(dëshpërimi dhe mërzitë)
Dhe kuptohet pse nga mola bie gjithë ai tra…

bukur!

edrus thotë:28 Prill 2007 @ 9:19 pm

Sytë po e humbin shikimin
Në kokë ka filluar dëbora.
Në shpirt sikur kam gjithë njerëzimin
Rrebeluar me padrejtësitë në kohëra.

Komplimenti Perparim.


Pjer Thomas thotë:29 Prill 2007 @ 11:24 am

Bukur Papi, keto ishin vertet poezi, kishin brenda jo vetem rimen, por dhe kuptimin filozofik qe e shprehnin me ndjenje.

ardi thotë:30 Prill 2007 @ 7:30 pm

….shume thjesht e bukur….vetem shume pesimist!!!! - …..do te ishin texte sh te bukur per: - some Chicago blues….
….tregime me shume….

Poezi me kater vargje

1.Shpirti im

Shpirti im i dëshiruar,ka vënë krahë,ka vënë fletë!
Se nga malli përvëluar,fluturoi si shpezë e lehtë
Niset larg e duke qarë,duke qarë e bërë oi?!
Dhe qëndron tek malli i parë(në të bukurën Shqipëri)

2.U ça zemra

U ça zemra ime,u bë thela-thela
Se ika nga vendi,nga vendi ku leva.
Kështu jam këtu(me zemër të çarë)
S’e di as vetë(a vdekur a gjallë?!…)

3.Dora jote

Dora jote aq e vogël,kur takoi me dorën time
Seç m’u duk si një lodër(kaq e vogël:si thërrime!)
Dora jote aq e vogël,por e shtrenjtë qe për mua
Ndaj dhe mendja më vjen rrotull(atë dorë e dua,e dua)


4.Shikoj buzën

Shikoj buzën miturake që po çel si një burbuqe
Ti më je si një zambake,unë po plak mbushur me huqe!
Tek hepohet buza jote,tek hepohet miturisht
Sado plak dhe me drojtje,e puth buzën pleqërisht.